Pomiń nawigację™
Logo Jedi Order - małe
Home - ikonka HOME O NAS REKRUTACJA FORUM

Anil Kesh

Autor: Kirrond

Miejsce: Tython
Budowniczowie: Zakon Je'daii
Rok powstania: Nieznany

Anil Kesh, zwana też Świątynią Nauki była jedną z dziewięciu świątyń zakonu Je'daii zbudowaną na bujnie porośniętym świecie – Tythonie. Masywna metalowa konstrukcja, wzniesiona ponad kanionem Otchłani (ang. Chasm) opierała się na jego klifach, zdobiąc kontynent Talss. Świątynia ta służyła zakonowi jako miejsce poświęcone nauce i alchemii.

Historia

Pierwsi filozofowie i naukowcy z całej galaktyki przybyli na Tython na pokładach wielkich statków, w kształcie piramid, zwanych Tho Yor. Tych dziewięć masywnych statków rozproszyło się nad planetą i wylądowało w różnych miejscach, pozwalając na zasiedlenie globu. Tho Yor zapewniały przybyszom dom i miejsce do prowadzenia badań.

Świątynia miała formę pękatej kopuły zawieszonej ponad kanionem Otchłani na trzech zakrzywionych nogach. Utrzymujące ją zakrzywione nogi wyglądały jednocześnie jak wielkie zaciskające się metaliczne szpony. Je'daii, którzy pobierali nauki we wnętrzu świątyni poznawali sposoby wykorzystania Mocy w zastosowaniu naukowym. Umiejscowienie świątyni było źródłem fascynacji kolejnych uczniów. Schodząc w głąb kanionu czuło się, że kontakt z Mocą jest coraz bardziej tłumiony przez co używanie jej stawało się praktycznie niemożliwe. Paradoksalnie, efekt ten był proporcjonalny do indywidualnej wrażliwości na Moc, doprowadzając najsilniejszych do szaleństwa i śmierci.

Po przybyciu do Anil Kesh, wszyscy kandydaci byli sprawdzani pod kątem odporności na ciągłe burze Mocy toczące się pod świątynią. Anil Kesh ściśle współpracowała ze świątynią Vur Tepe. Świątynia wzorem pozostałych miała swojego opiekuna. W roku 25 793 BBY rolę tą pełnił Mistrz Quan-Jang.

Rozkład

Arcydzieło technicznych możliwości Je'daii stało nad kanionem, niewzruszone ciągłymi burzami Mocy. Tho Yor, przy którym powstała świątynia, krążył wokół niej. Składająca się z trzech podpór, centralnej części oraz trzech balansujących ramion świątynia pokryta była grubą metalową powłoką, która chroniła wnętrze przed czynnikami zewnętrznymi. W każdej nodze znajdowały się ułożone jak plaster miodu komnaty uczniów i mistrzów. Taka budowa pozwalała nogom utrzymać całą konstrukcję oraz wytrzymywać zmienne warunki.

W centralnej części znajdowały się laboratoria, biblioteki, sale lekcyjne, siłownie, hangary i inne pomieszczenia niezbędne do funkcjonowania świątyni. Hangary były umieszczone na najniższych poziomach, co pozwalało na wypuszczanie dronów i innych sprzętów badawczych w głąb kanionu, podczas gdy ciągły strumień białej energii był wystrzeliwany w bezkresną głębię zbierając próbki i wyniki długo po przeprowadzeniu eksperymentów. Na trzech balansujących ramionach pełniących rolę przeciwwagi dla nóg podtrzymujących świątynię, zamontowane były anteny zapewniające komunikację z pozostałymi świątyniami i badaczami przebywającymi w terenie.

Wróć na górę