Pomiń nawigację™
Logo Jedi Order - małe
Home - ikonka HOME O NAS REKRUTACJA FORUM

Ciężki krążownik klasy Dreadnaught

Autor: Caroline

Ciężki krążownik klasy Dreadnaught, bądź po prostu Dreadnaught, był statkiem dowodzenia używanym przez rządy Starej Republiki, Imperium, oraz Nowej Republiki, oraz inne niepowiązane z nimi organizacje i rządy.
Stępka Dreadnaughta miała około sześciuset metrów i miał kształt łuku. Każdy tego typu statek miał na środku kadłuba rozproszone „pęcherze”. Dreadnaught został uznany według standardowej skali za ciężki krążownik, jednak był na dolnej pozycji w klasyfikacji okrętów wojennych, ponieważ nie posiadał rdzenia. Jego przednia dolna część była wykorzystywana jako ogromna ładownia, wraz z portem dokującym umiejscowionym na dziobie statku. Dodatkowe ładownie znajdowały się bliżej środka okrętu oraz nieco przed pomieszczeniami z głównym reaktorem i dodatkowymi źródłami energii. Porty dokujące znajdowały się jeszcze na obu burtach Dreadnaughta.
System broni laserowych zawierał: -dwadzieścia poczwórnych dział, -dziesięć dział, -dziesięć baterii turbolasera.

Niektóre okręty tego typu zostały w późniejszym okresie dostosowane do obrony przeciw myśliwcom. Projektory tarcz okrętu znajdowały się głównie blisko rufy statku, zarówno na dolnej jak i górnej jego części, lecz część z nich była również umieszczona w „pęcherzach” na kadłubie. Mimo iż jak na swoje czasy Dreadnaught był okrętem bardzo zaawansowanym, to jego hipernapęd pozostawiał sobie wiele do życzenia, często zdarzała się w nim awaria komputera.
Poza wieloma wadami technicznymi obsługa tego typu okrętu wymagała 16.000 istot, aby uzyskać pełną wydajność techniczną statku. Jednak po udoskonaleniach technicznych załogę można było ograniczyć do 2.200 istot. Pierwotnie Dreadnaughty nie były projektowane jako statki transportowe, jednak w późniejszym okresie hangary zostały zmodernizowane i przebudowane, został również do nich dodany zestaw dwunastu myśliwców typu TIE. W przeciwieństwie do wielu późniejszych okrętów, tego typu okręty nie miały łatwo widocznych części mostka, który osłoniłby pokłady dowodzenia i stanowiska personelu. Obszary te znajdują się w grzbiecie okrętu.

Ciężki Krążownik Klasy Dreadnaught został zaprojektowany przez Rendili StarDrive dla Republiki, co najmniej osiemdziesiąt lat przed wojnami klonów. Jego konstrukcja była oparta na większym Mandaloriańskim Dreadnaught’cie typu Kandosii, z czasów wojen mandaloriańskich. Po zrealizowaniu projektu okręt ten zaczęto stosować jako środek, który kończył konflikty. Szybko zauważono wszelkie niedoskonałości projektu. Wojskowi Republiki Galaktycznej opracowali system, dzięki któremu można było ograniczyć liczbę załogi z szesnastu-tysięcy do dwóch tysięcy dwustu istot. Dwieście Dreadnaughtów, które zostały wyposażone w nowe technologie nazwano Flotą Katańską. Projekt ten jednak zawiódł z powodu tzw. „wirusa ula”. Flota skoordynowała się i losowo skoczyła w nadprzestrzeń zanim wirus zdążył zabić wszystkich członków załogi. Innym projektem, który został zrealizowany przy pomocy Dreadnaughtów był Lot Pozagalaktyczny. Składał się on na sześć okrętów połączonych centralnym rdzeniem i systemem turbowind, a miał na celu przelot do innej galaktyki i zbadanie Nieznanych Regionów. Lot Pozagalaktyczny również zakończył się niepowodzeniem, na skraju Nieznanych Regionów został on zniszczony przez chissańskiego komandora Thrawna. Dreadnaught był również używany przez inne rządy i nacje, był on tanią alternatywą dla dużych okrętów wojennych, które stanowiły niezrównaną pomoc dla floty. W czasie trwania Wojen Klonów okręty te były wykorzystywane w wielu bitwach, np. w Bitwie o Duro czy Bitwie o Coruscant. Niszczyciele typu Senator były zarezerwowane dla wyższych dowódców armii oraz klonów, dlatego siły planetarne, wojsko oraz wolontariusze chętnie korzystali z Dreadnaughtów. Okręty te w późniejszym okresie ceniło również Imperium Galaktyczne, ze względu na ich wysoką dostępność oraz ilość, jednak Flota Imperium znacznie je zmodernizowała, unowocześnili hipernapęd oraz dostosowali hangary do transportu myśliwców typu TIE. Po modernizacji okręty te świetnie sprawdzały się w roli patrolowców. Pięćdziesiąt lat po zaginięciu Floty Katańskiej Wielki Admirał Thrawn odzyskał 178 z dwustu zaginionych statków i z ich pomocą przeprowadził atak na Nową Republikę. Garm Bel Iblis utrzymywał osobistą flotę złożoną z sześciu Dreadnaughtów z Floty Katańskiej, które wykorzystał do przejęcia następnych piętnastu okrętów tejże floty. Niektóre z nich były wyposażone w działa jonowe, lecz nie wiadomo czy były one zamontowane na życzenie Iblisa czy standardowym wyposażeniem Floty Katańskiej. Okręty te były wykorzystywane jeszcze podczas wojny z Yuuzhan Vongami, a następnie przeszły kolejną modernizację na zlecenia Galaktycznego Sojuszu, by służyć flocie jeszcze lepiej. Kilka z nich było wykorzystanych jako budulec Ukrytej Świątyni podczas wojny Sithów i Imperium, w 127 roku ABY.
Wróć na górę